Οι ζωές μας – ζωές χωρίς

    Συγκίνηση και τιμή για τη δημοσίευση στο τεύχος αρ. 64 του ιστορικού λογοτεχνικού περιοδικού των Εκδόσεων Γκοβόστη Θέματα Λογοτεχνίας (2021) του διηγήματός μου  «Οι ζωές μας – ζωές χωρίς».

"[...] Ήταν γύρω στις έντεκα, την ώρα που οι δημόσιοι υπάλληλοι αισθάνονται  ένα κύμα νύστας να πέφτει πάνω τους βαρύ, που δεν είναι άλλο από τη λιγοψυχία τους μπροστά στην ατελείωτη  στοίβα όλων των υποθέσεων που εκκρεμούν και που πρέπει να διεκπεραιώσουν μέχρι το τέλος του ωραρίου τους, αν δεν θέλουν να φορτωθούν δουλειά και για το σπίτι. Γι’ αυτό παραγγέλνουν τώρα τον δεύτερο καφέ της μέρας και προσπαθούν ανταλλάσσοντας δυο λόγια του αέρα με τον διπλανό τους να τονωθούν, για να συνεχίσουν να εργάζονται. Τα θέματά τους, καμιά φορά, πολιτικά –όμως με προσεγμένη προσέγγιση, εξ απαλών ονύχων που λένε, μη θίξουν κανέναν, μην προσβάλουν και φορτωθούν στα καλά καθούμενα καμιά καταγγελία που θα ανακόψει την πορεία τους προς αναπαυτικότερη καρέκλα ή και πολυθρόνα– κυρίως όμως κοινωνικά, αλλά πάντα αλλότρια – τίποτα προσωπικό, τίποτα. Κλειστά στρείδια οι εργαζόμενοι κι ας εργάζονται χρόνια στο ίδιο γραφείο της ίδιας υπηρεσίας – ποιος νοιάζεται πραγματικά, αν έχει παιδιά ο άλλος και μάνα κατάκοιτη ή αν δεν έχει; [...]"

    Η ιστορία μου είναι εμπνευσμένη από το έργο του Ά. Τσέχοφ, Η ζωή μου, από τις Αφηγήσεις από την οικοδομή του Κ. Αρώνη και από την αναφορά του Α. Γαζάκη, ένα πρωί στο σχολείο, στον πατέρα του. Το τραγούδι που ενσωματώνεται στην αφήγηση είναι του Γ. Ζαμπμπογι﷽﷽﷽﷽﷽'συνέτα και το ερμηνεύει ο Π. Τζανεμπογι﷽﷽﷽﷽﷽'συντής - μπορεί και να το θυμάστε σ’ αυτή την πρώτη εκτέλεση, την ατόφια.

(Κυκλοφορεί και ηλεκτρονικά)

    

 

Η ΑΦΗΓΗΣΗ ΜΙΑΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ

 
 

                                                                                  Φωτό Α.Μ.

Στη βαριά εποχή που ζούμε,  η αναζήτηση της παιδικής αθωότητας αποδεικνύεται νάμα στο παρόν, ελπίδα για το μέλλον. Ευχαριστώ από καρδιάς το Culture Book για τη δημοσίευση του κειμένου μου στηριγμένου σε αγαπημένα ποιήματα γνωρίζοντας ότι η τέχνη του λόγου έχει ακόμα τη δύναμη να υπερασπίζεται τους πληγωμένους.

https://www.culturebook.gr/imerologio/paremvaseis/h-afigisi-mias-athootitas-tis-alexandras-mylona.html

 

Ανώνυμοι, πλην όμως νικηφόροι – μικρό, προσωπικό σχόλιο για την ποιητική συλλογή του Τόλη Νικηφόρου "ανώνυμοι"

 

 

Περιμένω κάθε χρόνο να τον βρω στο γραμματοκιβώτιό μου εκείνο τον φάκελο με το καινούριο βιβλίο του ποιητή και την αφιέρωση στον Κώστα και μένα - μας τιμά η φιλία και η εκτίμησή του.

        Η ποιητική συλλογή του Τόλη Νικηφόρου που μόλις κυκλοφόρησε έχει τίτλο ανώνυμοι (Μανδραγόρας 2021) και είναι και πάλι αφιερωμένη «Στη Σοφία και τον Νίκο», τα δυο αγαπημένα δια βίου πρόσωπά του. Περιλαμβάνει τριάντα πέντε ποιήματα-απαντήσεις στα οντολογικά ερωτήματα και τις υπαρξιακές αγωνίες που διατρέχουν το σύνολο έργο του ποιητή με το ίδιο πάντα πρόσημο ανθρωπιάς, η οποία χρόνο με τον χρόνο βαθαίνει· γίνεται συμπαντική.

        Είναι ο στοχασμός του δημιουργού για τον άνθρωπο, βαθιά ειλικρινής μα και πάντα αγωνιστικός που κάνει την ανάγνωση και αυτού του βιβλίου να ξεφεύγει από το μικρό, προσωπικό μου τυπικό (να φτιάξω καφέ, να καθίσω στη μεγάλη πολυθρόνα ένα απόγευμα που ο ήλιος μπαίνει μέσα στο σαλόνι και να διαβάσω απερίσπαστη τα ποιήματα) και ενεργοποιεί τον ασυγκράτητο σαν μικρό παιδί εαυτό. Αυτός ο εαυτός οδηγεί τα χέρια μου ν’ ανοίξουν βιαστικά τον φάκελο αμέσως μόλις μπω στο διαμέρισμα, αυτός αναγκάζει το βλέμμα μου να βουτήξει με ορμή στις σελίδες της συλλογής σε πείσμα κάθε άλλου προγραμματισμού, αυτός αναζητά και εντέλει επιβεβαιώνει ποίημα το ποίημα πως η θαυμαστή πάλη του απελπισμένου ανθρώπου να ενωθεί με το φως συνεχίζεται με την ίδια και ακόμα μεγαλύτερη λύσσα. Έτσι μόνο κερδίζεται η ζωή, επιμένει ο Τόλης,  έτσι μόνο χαράσσεται στη στιγμή και στον χρόνο «με την ψυχή στα δόντια/ και με το χέρι στο μολύβι» το νικηφόρο ίχνος της ταπεινής ύπαρξής μας – τι άλλο περισσότερο μπορεί να είναι η συνειδητή αισιοδοξία;

 

Ανάγνωση μερικών επιλεγμένων ποιημάτων των ανωνύμων στο blog του ποιητή: http://dreaming-in-the-mist.blogspot.com/

Η νέα μεταμόρφωση

 

  

    Του είχα φορέσει τα παλιά μου ρούχα, εκείνα από την εποχή που ήμουν

ακόμα αδύνατη, πριν από τους μήνες του εγκλεισμού – ούτε που θυμάμαι πια πότε

άρχισε. Τώρα είμαι υπέρβαρη και πρησμένη από την καθηλωτική ακινησία μπροστά

στη μικρή οθόνη, μόνιμα ιδρωμένη μέσα στο αποκλειστικό μου πλέον ένδυμα, τις

πιτζάμες – όλες σομόν, να ταιριάζουν με τα γκρίζα, ξεθωριασμένα πια μαλλιά μου

και την πρώην λευκή, χειρουργική μάσκα που τη φορώ μέρα νύχτα κι ας μένω μόνη

μου στο μικρό διαμέρισμα.

    Του είχα βάλει, λέει, τα παλιά μου ρούχα, το μπλε-πράσινο, μεταξωτό

φουστάνι μου και τις γόβες με το δωδεκάποντο τακούνι από πλεξιγκλάς, που τις

κρατούσα αφόρετες ακόμα στο κουτί για μια περίπτωση εξαιρετική, σαν την αποψινή

λαμπρή βεγγέρα. Του είχα αφήσει όμως την κόκκινη, φαρδιά γραβάτα στον ευτραφή

λαιμό· ίδια χυμένη γλώσσα, ξεδιάντροπη.

                       (Απόσπασμα)

    Θέλετε να συνεχίσετε την ανάγνωση; 

    Το διήγημά μου μικρής φόρμας (flash fiction) «Η νέα μεταμόρφωση» προκρίθηκε  στη λογοτεχνική άμιλλα που οργάνωσε η πολιτισμική συλλογικότητα της Πάτρας «Αορτή» με θέμα «Μάσκα και πρόσωπο» και δημοσιεύτηκε πριν από μερικές μέρες στο μπλογκ της: https://aortipatras.blogspot.com/2021/05/blog-post_19.html - χαρά μου αυτή η δημοσίευση ανάμεσα σε άλλα, ξεχωριστά μικροδιηγήματα, χαρά μου και το μοίρασμα της ανάγνωσής του.

Παιχνίδι γραφής - μικρό, προσωπικό σχόλιο για τη συλλογή διηγημάτων της Ευσταθίας Δήμου "Κλέφτες + αστυνόμοι"

 

Το εύρημα ενός αναγραμματισμού. Η ομοιότητα μεταξύ δύο ανθρώπων και της αντίθεσης των ρόλων τους στη σκηνή μιας φυλακής. Το αίνιγμα ενός γραφικού χαρακτήρα που λύνεται με την αντιγραφή, παραμένοντας μυστήριο.  Η παρακολούθηση μιας παρακολούθησης εντός οικογένειας. Το παράδοξο της έλλειψης συγχρονισμού μεταξύ ερώτησης και απάντησης. Το άγριο παιχνίδι των αθώων παιδιών. Κλέφτες + αστυνόμοι, δώδεκα διηγήματα της Ευσταθίας Δήμου (Γκοβόστης 2020) - μια γραφή που ελκύεται από και εστιάζει στο αλλόκοτο του χρόνου και της ζωής.

        Ένα παιχνίδι εξ αποστάσεως και η δική μου γνωριμία με τη συγγραφέα διαμέσου ελληνικών ταχυδρομείων, ηλεκτρονικών διευθύνσεων και άλλων ψηφιακών συνδέσεων. Σκηνοθέτης τής συνάντησης, ο ποιητής που με το παιγνιώδες βλέμμα του πρώτος εντόπισε  τους κοινούς μας τόπους. Απολαμβάνω κι εγώ, λοιπόν, τώρα τη χαρά μιας καινούριας φιλίας παιζο-γράφοντας.

Το ομώνυμο με τον τίτλο της συλλογής διήγημα: https://bonsaistoriesflashfiction.wordpress.com/category/%CF%83%CF%85%CE%B3%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B5%CE%B9%CF%83/1-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B1/%CE%B4%CE%AE%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CF%85%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%B8%CE%AF%CE%B1/

Με το χέρι του Κάπτεν Χουκ - μικρό, προσωπικό σχόλιο για την ποιητική συλλογή της Χλόης Κουτσουμπέλη "Η γυμνή μοναξιά του ποιητή Όμικρον"

Την πρώτη φορά ξεφύλλισα το βιβλίο, περπατώντας, μεσημέρι, στην παραλία. Τη δεύτερη φορά το διάβασα, καθισμένη στην πολυθρόνα του σαλονιού, σούρουπο, με τη μπαλκονόπορτα ανοιχτή. Την τρίτη ήρθε αυτή, σκοτεινά μεσάνυχτα, και με βρήκε στο κρεβάτι και με διάβασε δαγκώνοντας την ψυχή μου. Την άφησα να το κάνει κι ας έχασα τον ύπνο μου, ψυχανεμιζόμενη την ιαματικά αποκαλυπτική δύναμη της ποίησης γενικά και ειδικότερα της Κουτσουμπέλη. Γνώριζα, ασφαλώς, πως η αιμάσσουσα συνάντησή μου μαζί της ήταν σκηνοθετημένη από το ποιητικό υποκείμενο με τη δική μου, αναγνωστική συναίνεση, αλλά και απολάμβανα την ακόλουθη, πολυεπίπεδη αλληλεπίδρασή μας, την ίδια ώρα που κάποιος άλλος, ίσως, γράφει για μας ή ακόμα ακόμα μας προδίδει - από αβάσταχτη, μοναχική αγάπη, βέβαια.

      Παραθέτω δείγμα γραφής της ποιήτριας.

Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ

Ούτε ζηλωτής ούτε ζηλιάρης.

Πόσοι αλήθεια διακήρυξαν την αγάπη τους για σένα.

Όμως ο ένας βάφτηκε στο αίμα ενός κόκορα

κι ύστερα λαλούσε τρεις φορές με γλώσσα ματωμένη.

Άλλος στον δρόμο για τη Δαμασκό

εκ των υστέρων θυμήθηκε την πίστη του.

Άλλοι έπλεκαν αμέριμνοι τα δίχτυα

ενώ οι στρατιώτες σού έμπηγαν καρφιά

κι οι γυναίκες έκλαιγαν με αναφιλητά

αλλά μετά τις απορρόφησε η ζωή,

το σπίτι, οι φροντίδες, τα παιδιά.

Κανείς όμως τόσο μαύρα, τόσο βελούδινα, τόσο βαθιά,

τόσο παράφορα κρυφά

σαν εμένα δεν σ’ αγάπησε,

ώστε να γίνει πιόνι στο προαποφασισμένο σχέδιο

να υποστεί την πύρινη σφραγίδα στο μέτωπο

να κρεμαστεί ψόφιο κούτσουρο στο δέντρο.

Ναι, Κύριε, σε πρόδωσα,

μα μόνο γιατί η προδοσία

ήταν η ουσία της αγάπης μου.

Χλόη Κουτσουμπέλη, 

Η γυμνή μοναξιά του ποιητή Όμικρον, 

(Πόλις 2021).

Εσύ, μην κλαις

            

                              Φωτό: Α.Μ.

 

Εσύ, μην κλαις

Σ’ εκείνον,

ξεκινώντας από το ποίημα του V. Popa «Το καρφί»

 

Ύστερα γύρισε σπίτι και μου το είπε. «Με απέλυσαν, γυναίκα. Με απέλυσαν» Έτσι απλά, μου το είπε, έτσι το είχαν ανακοινώσει και σ’ εκείνον ∙ με μια λέξη μόνο, τελεστική.

Πώς ανατρέπει ένα «Απολύεσαι!» την καθημερινότητα του ανθρώπου στο λεπτό, πώς τον τσακίζει… Ακόμα πιο πολύ, όταν είναι αποτέλεσμα συκοφαντίας των κάθε λογής παρατρεχάμενων του αφεντικού, αυτών των ισόβια, δουλικά ταγμένων στην καρέκλα.

Όμως.

Είμαι εγώ εδώ. Και έχω μια αγκαλιά ζεστή, για να κουρνιάσει το λαβωμένο μου πουλί∙ να ξαποστάσει ο άντρας μου μες στην αντάρα που τον βρήκε.

(Κουράστηκε ο μεσόκοπος υπάλληλος να μαζεύει μόνος του όλο το πρωί τα προσωπικά του αντικείμενα από το γραφείο, να τα ρίχνει βιαστικά σε άδεια τσιγαρόκουτα κι αυτά μετά να τα στοιβάζει στο αυτοκίνητό του όπως όπως. Και όλο να τον παίρνει το παράπονο για το κατάφωρο τ’ άδικο που στόμωσε τα λόγια μέσα του και μιλιά δεν μπόρεσε να βγάλει για να υπερασπιστεί τον εαυτό του, κιχ. Και όλο να βουρκώνει κρυφά απ’ τον βουβό θυμό για την προσβολή. Και να μην έρχεται το τσιράκι του Μπος ούτε στο μεγάλο διάλειμμα να τον βοηθήσει, έστω, να του πει μια κουβέντα παρηγοριάς ∙ να μην τον πλησιάζει καν, μόνο να ιδρώνει και να ξεφυσά τρέχοντας πάνω κάτω στους διαδρόμους της εταιρίας,  γιατί ζυγώνει όπου να ’ναι και η δική του η σειρά και το γνωρίζει – οι κακές γλώσσες δεν σταματούν παρά μόνο όταν έχουν φάει ως και τον εαυτό τους.)

Καλέ μου!

Η αγάπη μου επουλώνει ήδη την πληγή σου, να το ξέρεις αυτό. Σε θωρακίζει στον θολό καιρό, θα δεις. Μην απελπίζεσαι, λοιπόν. Εσύ, μην κλαις. Έτσι του ψιθύρισα στο αυτί με την ανάσα μου να χνωτίζει τον σβέρκο του.

Τους άλλους κλάψε. Αυτούς που δεν θα ’χουν φωλιά να κρυφτούν, άνθρωπο να τους γιατροπορέψει, όταν βρεθούν –που θα βρεθούν κάποτε, είναι βέβαιο– στην ανάγκη. Αυτούς που αγνοούν πως ακόμα κι αν όλα τα καρφιά του κόσμου αντέξουν το βάναυσο σφυρί, στο τέλος, τα περιμένει πάντα μια ακόμα πιο φοβερή, μια αδυσώπητη τανάλια.

 Και αυτή τότε θα την κρατώ εγώ, στο υπόσχομαι ∙ εγώ, η γυναίκα του απολυμένου, τελεστικά.

            

---------------------------------------------------------------------

Σημειώσεις - παρατηρήσεις:

          Το διήγημα "Εσύ, μην κλαις" αναρτήθηκε αρχικά στο blog της Ερανίστριας: ερανίστρια : Εσύ, μην κλαις (Οι εκπαιδευτικοί γράφουν...ΙΙ) ή https://eranistria.blogspot.com/2020/11/blog-post_25.html 

          Ύστερα, μαζί με άλλα διηγήματα εκπαιδευτικών, αποτέλεσε μέρος της διαδικτυακής εκδήλωσης του Κέντρου Πολιτισμού της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας: https://www.facebook.com/watch/live/?v=708430600064145&ref=watch_permalink

          Το ευχαριστώ μου αμέριστο σε όλες και όλους που υποστήριξαν ανάρτηση και θεατρικό αναλόγιο.             

          Το "αυτοσχόλιό" μου εξακολουθεί να είναι η αφιέρωση του διηγήματος, με την παραδοχή πως την πρώτη έμπνευση, την οφείλω στον ποιητή V. Poppa - για τη δεύτερη να 'ναι καλά η εποχή της κρίσης, παλαιότερης, νεότερης, κάθε. 

Περιλαμβάνεται στο συλλογικό έργο: Οι εκπαιδευτικοί γράφουν... Τόμος Β΄

Επιμέλεια: Ελένη Κ. Παπαδοπούλου (Ερανίστρια)

(Γράφημα 2021)

Βιβλιοπαρουσίαση Β' τόμου: https://www.fractalart.gr/oi-ekpaideytikoi-grafoyn/

Παρουσίαση Α΄ και Β΄ τόμου: https://eranistria.blogspot.com/2021/11/

 

Δέκα φιλόλογοι προτείνουν ένα βιβλίο την εποχή του Covid 19

                                                                                                       Φωτό: Α.Μ.

Άρθρο δημοσιευμένο στο ΒΟΟΚΙΑ, που το ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία. 

Προτείνουν οι: 

Χαρούλα Αποστολίδου, Αντώνης Γαζάκης, Γιώτα Κεφαλά, Έφη Λιακοπούλου, Πανταζής Μητελούδης, Δήμητρα Μήττα, Ελένη Παπαδοπούλου, Μαρία Τζούλη,    Σκεύη Τσιάκκα,  Κατερίνα Φώτη.

Διαβάστε το άρθρο εδώ: 

https://www.bookia.gr/index.php?action=Blog&post=ae4677ba-54bd-42ec-adc4-c88b4ca1865a&fbclid=IwAR1hE5rdATp0ceStXmbEkBXIeZNu9EVGhGB8dQLvrXbFQmr1XnZ3UsNo4ho