Τετάρτη 29 Απριλίου 2026

Το καμάκι (Μια ιστορία σε ένα σούπερ-μάρκετ...)

 

                                                                   Φωτό: Martin Parr 

Το καμάκι

 

«Καλησπέρα!»

«……»

«Είμαι στο σούπερ και σας σκέφτηκα.»

«….»

«Θα θέλατε κάτι να φέρω;»

«……»

«Όχι;»

«……»

«Καλά, θα έρθω κι αύριο…»

«……»

«Θα τηλεφωνήσω ξανά. Οπωσδήποτε.»

«….»

«Ναι, μεσημεράκι, όπως και τώρα, μην ανησυχείτε!»

«……»

            Εγώ άκουγα μόνο αυτόν να μιλάει χαμηλόφωνα αλλά ευδιάκριτα –αν και πίσω από τη μάσκα– στο κινητό του, περιδιαβαίνοντας με αισθαντικό λικνισμό πάνω κάτω τον διάδρομο με τα ντοματάκια, δίπλα μου. Τι καλός, σκέφτηκα, να, κάποιος που –επιτέλους!– νοιάζεται!  Καχύποπτη όμως από φύση κι εμπειρία, αναρωτήθηκα αν υπήρχε πραγματικά άνθρωπος που να του απαντάει στην κλήση, το ομολογώ. Προχώρησα κιόλας τη σκέψη μου – αλίμονο! Μήπως για μένα γινόταν όλο αυτό; Μπα, απάντησα. Για ποιον λόγο; Ούτε νέα είμαι πια, ούτε… Μήπως όμως;

Ύστερα, ενοχλήθηκα. Τι σκέψεις είναι αυτές που κάνω, από πού κι ως πού; – πολύ στενός, μάλλον, ο διάδρομος για τόση ένταση. Το κατάλαβε κι αυτός, γι’ αυτό μόλις τελείωσε τη συνομιλία του –πλασματική ή πραγματική– έκλεισε το κινητό κι έφυγε βιαστικά.

Σε τρεις μέρες ξαναπήγα στο σούπερ μάρκετ την ίδια ώρα, αργά το μεσημέρι που δεν έχει και πολύ κόσμο – πάλι είχαν τελειώσει οι προμήθειες. Στεκόμουν σκεφτική, προσπαθώντας ν’ αποφασίσω τι να βάλω στο καρότσι, κατεψυγμένη μπάμια ή αρακά, όταν τον ξανάκουσα πίσω μου. Αυτόν, στον ίδιο ακριβώς διάλογο –δοκιμασμένο προφανώς και στην χνουδάτη ανάσα του και στον ερωτικό βηματισμό του πάνω κάτω εκατό φορές μπροστά στον καθρέφτη– στον ίδιο διάδρομο με τα ντοματάκια,  πίσω από τα κατεψυγμένα. Δίπλα του, αυτή τη φορά, μια άλλη σαρανταπεντάρα, η οποία…

«Μα τι καλός, που είστε! Τι ευγενικός!»

Όπα!

«Είναι μια ηλικιωμένη στην πολυκατοικία που δεν έχει κανέναν να της σταθεί. Τι να γίνει; Στην εποχή μας, βλέπετε, δεν περισσεύει η ανθρωπιά! Τώρα με τον κορωνοϊό, το καταλάβαμε αυτό για τα καλά»

«Ω!»

Ε, δεν το πιστεύω!

«Να σας βοηθήσω με το καλάθι σας; Όσο μπορώ να ξέρω, είμαι υγιής. Και θα κρατήσω τη μάσκα και τα γάντια μου μέχρι τέλους, υπόσχομαι. Γιώργος!»

«Αν δεν σας κάνει κόπο… Πάμε; Μαρία!»

Αλεξάνδρα Μυλωνά, Backpack - Ιστορίες χίμαιρες (Κουκκίδα 2024)