Βόλτα

Έργο του Κωνσταντίνου Ι. Αρώνη

Περπατώ εις την πόλη, όταν οι άνθρωποι δεν είναι εδώ. Άνθρωποι, άνθρωποι, είστε εδώ;

Και τότε ένα χέρι βγαίνει από μια κάσα παρατημένη στην είσοδο μιας οικοδομής, κραδαίνοντας ένα μισοτελειωμένο διδακτορικό.

Και τότε ένας ασθενής, που τον μεταφέρουν ημιαναίσθητο στο φορείο ανασηκώνεται και, ταυτόχρονα με τον επιθανάτιο ρόγχο του εκεί, στη μέση του δρόμου, μου γνέφει: «Θέλω. Θέλω να σου πω». Μετά, τελειώνει – στρέφω το βλέμμα αλλού.

Συνεχίζω.

Από την πολυκατοικία μπροστά μου, μια γιαγιά εκσφενδονίζει στη μέση του δρόμου τα σκουπίδια της. «Ε, ψιτ, εσύ! Σε παρακαλώ, πέταξέ τα στον τενεκέ! ΤΩΡΑ!». Σκύβω, τα παίρνω και κατευθύνομαι προς τον κάδο – τι άλλο να κάνω; Μόλις τα ρίχνω μέσα, πετάγεται έξω αλαφιασμένη μια γάτα μ’ ένα μισοφαγωμένο κάτι στο στόμα της∙ αυτό το μισοφαγωμένο κάτι σαν να βρυχάται: «Αν είσαι φίλος, άσε με κι οχτρός, συγχώρεσε με. Κι αν είσαι κι ο πατέρας μου, τρέχα για να γλυτώσεις!».

Τι γίνεται;

Στον δεύτερο όροφο μιας γωνιακής πολυκατοικίας παρακάτω, ο παππούς με τα γκρίζα μαλλιά και το άσπρο σώβρακο σβήνει τα ογδόντα κεράκια μιας τούρτας γενεθλίων μόνος του, ενώ από το κινητό του ακούγεται χορωδία στο «Να ζήσεις … και χρόνια πολλά...»  – δεν μπορώ να ξεχωρίσω το όνομά του, δεν ακούω, δεν ακούω, δεν.  Να τα εκατοστήσετε, θέλω να φωνάξω, αλλά η φωνή δεν βγαίνει από το στόμα μου. Μια μυρωδιά από αμμωνίας με πνίγει.

Την ίδια στιγμή, στον τρίτο, μια υπερήλικη με κόκκινο τσεμπέρι μονολογεί: «Εμ, το ξερ’ς, δεν το ξερ’ς;», ενώ κάποια μάτια την κοιτάζουν έντρομα πίσω από τις γρίλιες. «Εδώ θα φύγ’ς, ψυχούλα μ’, κλεισμένη στους τέσσερ’ς τοίχους, μακριά απ’ του χουριό σ’. Το ξερ’ς, τζάνου μ’, δεν το ξερ’ς; Κι αν δεν το ξερ’ς, ε, τώρα ήρθ’ η ώρα να του μάθ’ς!»[1].

Κάνω να φύγω κι ένας κροκόδειλος της ασφάλτου –τι είδος μετάλλαξης είναι πάλι αυτή;– μου δαγκώνει το πόδι, χραπ! Είναι ο CROCORONOVIRUS 21ABG, μετάλλαξη εκείνου του ιού που μας έκλεισε για πρώτη φορά μέσα, έτσι ξαφνικά, μια μέρα πριν από…. Πριν από πόσα χρόνια, αλήθεια; Δεν θυμάμαι πια, δεν, δεν.

Ξυπνώ κάθιδρη στο πάτωμα. Και, θεέ μου, έγκλειστη ακόμα.

---

[1] Γιάννα αγνώστου ηλικίας, ηρωίδα του Ντελικάλτ. 

Στην εντατική

Φωτό Α.Μ.

Κάποιοι με γύρισαν ανάσκελα βίαια. Ποιοι; Γιατί; Πώς είχα βρεθεί μπρούμυτα; Πού ήμουν;

Εκείνη τη στιγμή, άνοιξα τα μάτια – η μόνη κίνηση που μπορούσα να κάνω– και τους είδα. Φοβήθηκα τότε, φοβήθηκα πως ήμουν μέρος μιας άγνωστης τελετής, αφού αυτοί οι άγνωστοι είχαν κάνει κύκλο-κλοιό γύρω μου και με παρατηρούσαν πίσω από τις ολόσωμες, λευκές στολές τους σιωπηλοί∙ βουβοί πίσω από το προσωπείο τους. 

Την επόμενη στιγμή, φαντάστηκα πως έπαιζα σε ταινία με εξωγήινους, «Startreck 2020». Χα χα… Τι γέλιο ήταν αυτό; Δικό μου; Σκέτος βήχας ήταν, άγριος, ατελείωτος, μαχαίρια-δρεπάνια μού έσφαζαν τον λαιμό και σωλήνες έσκιζαν τα σπλάχνα μου... Χά χά χάνομαι…

Άλλη στιγμή δεν πρόλαβα∙ χωρίς βλέμμα πια –μάτια σφαλιστά οριστικά– χωρίς βήχα που πονάει τόσο, ακίνητη εντελώς πέρασα στην ανυπαρξία.

(Τουλάχιστον ησύχα... χα...)

Την ακίνητη στιγμή

Σπάω την ακίνητη στιγμή χαράζοντας γράμματα στο μουσκεμένο από τα δάκρυά μου χαρτί κι ύστερα τυπώνοντάς τα – κάθε μου λέξη  λουλούδι και ξίφος, αλλά και πυξίδα στο ταξίδι της ζωής, που με οδηγεί έξω, στη σκηνή του δρόμου για τη συνάντηση με τους συνανθρώπους∙ σώμα με σώμα γυμνό, πρόσωπο με πρόσωπο ολόκληρο μοιράζομαι την ανάσα και την κραυγή που έγινε λόγος, που γίνεται "Θέατρο ξανά" ενώνοντας πέτρα και θάλασσα και ουρανό.

Το πλήρες κείμενο αυτής της ομιλίας μου για το θέατρο δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό περιοδικό Χάρτης, τεύχ. 29:

https://www.hartismag.gr/hartis-29/diereynhseis/thn-akinhth-stigmh 

Από μακριά

 

                   Έργο του Κωνσταντίνου Ι. Αρώνη

«Ευδοκία! Ευδοκία!», φώναζε κάθε απόγευμα στις τέσσερις κι εκείνη έβγαινε στο μπαλκόνι με το νυχτικό κι ένα σάλι ριγμένο πάνω της πρόχειρα, μην κρυώσει κι έχουμε άλλα, και τον κοιτούσε.

«Τι κάνεις; είσαι καλά;»

«Καλά είμαι. Κι εσύ;»

«Καλά καλά, ακόμα.»

«Να προσέχεις.»

«Κι εσύ.»

«Μην ανησυχείς για μένα, τα καταφέρνω κι εγώ.»

Όλα λέγονταν με τα μάτια, τίποτα με το στόμα – γεμάτο το βλέμμα και των δυο, φορτωμένο από τρυφερότητα και από «Αχ, να ’ξερες πόσα άλλα θέλω να σου πω, μα τώρα, δες, οι συνθήκες, μόλις τελειώσει όλο αυτό, θα δεις, θα δεις, θα…»

Τι θα;

Αν την αγαπούσε, θα την είχε φιλήσει, κάποια στιγμή, τόσες κοινές στιγμές δυο χρόνια κλεισμένα στην ίδια εταιρία, θα το είχε επιχειρήσει, όχι;

Αν τον ήθελε πραγματικά, θα τον προσκαλούσε πάνω, έστω και τώρα, καλύτερα δυο μαζί που αγαπιούνται να μοιραστούν τον φόβο, ακόμα και την αρρώστια παρά ο καθένας μόνος, όχι;

Βλέμματα ήταν μόνο όλα, λοιπόν, βλέμματα γεμάτα, όμως όλα εκ του ασφαλούς λόγω της επιβεβλημένης πια κοινωνικής απόστασης ∙ βλέμματα του αέρα.

        Κι όμως αυτό το βλέμμα ψέμα τώρα, μες στη βαριά τη μοναξιά, ήταν κάτι, δεν ήταν;

Back and forth

       Φωτό: Α.Μ. 

Πηγαινοερχόταν. Μπρος πίσω, μπρος πίσω. Back and forth μέχρι την άκρη, την άκρη του πεζοδρομίου της μεγάλης λεωφόρου∙ ως εκεί.

Και πριν από την καραντίνα αυτό έκανε καθηλωμένος αναπόδραστα στο αμαξίδιό του. Μόνο που τότε έβλεπε κόσμο, τον χαιρετούσε κιόλας με τα ατροφικά του χέρια. Κάποιοι περαστικοί του ένευαν κι αυτοί χαμογελώντας. Γρύλιζε τότε ο Σάββας από ευχαρίστηση∙ ίσως, τη μόνη της ζωής του.

Τώρα έρημος ο δρόμος. Αραιά και που περνάει βιαστικός κάποιος μασκοφορεμένος – χάθηκε το χαμόγελο πια πίσω από το πανί. Όσο για τα μάτια, όχι, δεν είναι πλέον φιλικά∙ ζώο που λουφάζει τώρα ο άνθρωπος, φοβισμένο. Έρημος ολάκερος ο δρόμος,  άδειος. Κενός, σαν το μυαλό του.

Μπρος πίσω, μπρος πίσω. Χωρίς μάσκα ο έρμος ο Σάββας, μόνος αυτός, διαφορετικός δια βίου μέχρι τέλους. Back and forth, back and forth –τρίζει το καρότσι– back and forth to the very end∙ ως τον τελευταίο τριγμό, ως εκεί.

Σαν ένας κόκκος άμμου

 

Φωτό Α.Μ.

Μου έλλειψε. Η επικοινωνία. Ο άνθρωπος. 

    Πού ήταν οι άνθρωποι; Κλεισμένοι στα σπίτια τους, όλοι. Μόνοι μας όλοι με τον φόβο ενός αόρατου εχθρού. Πριν από τρεις μήνες, καθηλωμένοι μπροστά σε μια οθόνη, μετρούσαμε κάθε μέρα κρούσματα και θύματα θλιβερά οχυρωμένοι πίσω από κλειστά παράθυρα. Κι όταν χρειαζόταν μια έξοδος –να μέχρι το σούπερ μάρκετ να πάω, να μέχρι το φαρμακείο μόνο, για τα απαραίτητα– κρυβόμασταν πίσω από μάσκες, προστατευμένοι μεν, μα τόσο απελπισμένοι, τόσο βυθισμένοι στην πιο μεγάλη, την πιο αβάσταχτη απόγνωση. Γιατί δεν είναι μόνο κόλαση οι άλλοι∙ είναι και ο παράδεισός μας, αυτός, ο δικός μας παράδεισος, ο γήινος, ο μόνος, ίσως, που μας αναλογεί.

    Αλήθεια, μου έλλειψαν πολύ. Οι άνθρωποι. Και τώρα μου λείπουν, κάθε μέρα όλο και περισσότερο. 

    Πού είναι οι φίλοι μου, οι γνωστοί, μα και οι άγνωστοι του κόσμου όλου; Πού είναι οι λαοί; Περιμένουμε, μας λένε, ένα εμβόλιο, έστω ένα φάρμακο… Μα η ζωή δεν περιμένει, το ξέρουμε αυτό, δεν αναστέλλεται. Κυλάει η ζωή μας, ποτάμι ορμητικό που φεύγει, γλιστρά και χάνεται μέσα απ’ τα χέρια μας. Μένουν τα χέρια μας νεκρά χωρίς ήλιο, χωρίς άλλου βλέμμα, χωρίς άλλου χάδι, χωρίς άλλου φιλί∙ χωρίς λόγο πάνω στον λόγο, χωρίς διάλογο.

Γι’ αυτό επιλέγω να μιλώ τώρα πιο πολύ. Για να μην ερημώσει η ψυχή και ο νους μου σ’ αυτή τη νέα εποχή της νέας επιβαλλόμενης μοναξιάς. Το δίκτυο ταξιδεύει τη μικρή, τόσο μικρή σαν ένας κόκκος άμμου φωνή μου, που επιθυμεί τη συνάντηση – καθένας με τον τρόπο του∙ εγώ, μία προσμονάριος της αφήγησης με νύχτα ψυχής και φως ουρανού.  

Γιατί δεν είμαστε αγέλη, δεν είμαστε κοπάδι ∙ είμαστε κοινωνία ανθρώπων, ναι, από χώμα και νερό, περιούσιων όμως, γιατί αξιώνουμε να ζούμε μαζί ελεύθερα και δημοκρατικά. Γιατί θέλουμε ν’ ανασαίνουμε όλη την πλάση.

Γράφοντας εκτενώς για βιβλία που διάβασα...

Πάντα μαζί ανάγνωση και γραφή. Φωτό Α.Μ.

                                  

Εκδοχές της αθωότητας: εκδοχές του παιδιού στην ποίηση του Τόλη Νικηφόρου, Περιοδικό "Καρυοθραύστις", τχ. 3, Δεκέμβριος 2019 Τα μέσα μου [Φιλία Κανελλοπούλου, Τα μέσα μου], Περιοδικό "Οροπέδιο", τχ. 21, Καλοκαίρι 2019 συν-ΥΠΑΡΞΕΙΣ [Νίκου Μανούδη, Συν-υπάρξεις], diastixo.gr, 16.4.2019 Τρεις σκέψεις με το απογευματινό τσάι [Μαγδαληνή Θωμά, Μες στη νύχτα του κόσμου], Περιοδικό "Κοράλλι", τχ. 21, Απρίλιος-Σεπτέμβριος 2019 Επιλέγοντας την επικοινωνία [Τόλης Νικηφόρου, Από το τίποτα σαν θαύμα ξαφνικά], Περιοδικό "Κοράλλι", τχ. 19, Οκτώβριος 2018 - Μάρτιος 2019 Με κομψότητα, χάρη και άποψη [Jean Giraudoux, Η γοητεία της αποτυχίας], "Η Αυγή", 5.1.2019 Το χάρτινο μυστικό του εικονογράφου [Κατερίνα Καριζώνη, Το μυστικό των βιβλίων], "Fractal", Οκτώβριος 2018 Με τη μυρωδιά του σανιδιού [Σταύρος Παρχαρίδης, Τρεις βαλίτσες. Ο γέρος και οι κάλτσες του. Κοράκια στην πόλη], "Fractal", Ιούλιος 2018 Αυτόπτης μάρτυρας [Ξενοφών Ε. Μαυραγάνης, Εφτά και κάτι νύχτες], Περιοδικό "Θευθ", τχ. 7, Ιούνιος 2018 Το ταυτόχρονο της ου-τοπίας [Πολυξένη Βελένη, Το λίγο του χρόνου], "Fractal", Μάιος 2017 Αναζητώντας τον κρυμμένο εαυτό [Μαγδαληνή Θωμά, Ο πόνος είναι μοναχικό ζώο], Περιοδικό "Θευθ", τχ. 2, Μάρτιος 2016

Κριτικογραφία καταχωρισμένη στη Βιβλιονέτ. http://www.biblionet.gr/author/50240/ %CE%91%CE%BB%CE%B5%CE%BE%CE%AC%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%B1_%CE %9C%CF%85%CE%BB%CF%89%CE%BD%CE%AC

 

Σουλτάνα 45 - Δεν με πείθεις

 

Φωτό Α. Μ.

Στο Fractal ζυγιάστηκε. Μετά, με τις απαραίτητες μικροαλλαγές βρήκε τη θέση του στο 

Ντελικάλτ, το Εγώ και μερικές φίλες μου, ν. 2, που κυκλοφόρησε εν μέσω καραντίνας 

(Γράφημα 2020). Για ανάγνωση: https://www.fractalart.gr/ena-diigima-se-monologous/

Ο μεγάλος

Λεπτομέρεια έργου του Κωνσταντίνου Αρώνη

Ξανά η Ερανίστρια φιλοξενεί την πρώτη ανάρτηση του διηγήματος. Το blog μου αναδημοσιεύει.

Διαβάστε το εδώ: ερανίστρια : Ο μεγάλος (Οι εκπαιδευτικοί γράφουν...): Η εκπαιδευτικός και συγγραφέας Αλεξάνδρα Μυλωνά μοιράζεται μαζί μας ένα αδημοσίευτο διήγημά της. Κεφάλι νέου. Ιδιωτική συλλογή. https://www.lifo.gr/team/pinakothiki/33865

 

Περιλαμβάνεται στο συλλογικό έργο: Οι εκπαιδευτικοί γράφουν...

Επιμέλεια: Ελένη Κ. Παπαδοπούλου (Ερανίστρια)

Τόμος Α΄ (Με την ευγενική χορηγία του Κέντρου Πολιτισμού Κεντρικής Μακεδονίας, Γράφημα 2020)

Βιβλιοπαρουσίαση Α΄ τόμου: https://eranistria.blogspot.com/2020/12/blog-post.html

Παρουσίαση Α΄ και Β΄ τόμου: https://eranistria.blogspot.com/2021/11/

 

Θεσσαλονίκη, παραλία

Φώτο Α.Μ.

Περπατώντας στην παλιά παραλία της Θεσσαλονίκης ένα απόγευμα... Πρώτη δημοσίευση του ποιήματος στο Fractal:  https://www.fractalart.gr/thessaloniki-paralia/

Λίγο μετά. Λίγο πριν

Φωτό Α.Μ.

Το ποίημα ανεβαίνει πρώτα στο Fractal, https://www.fractalart.gr/ligo-meta-ligo-prin/ 

Μετά σ' αυτό εδώ το blog.

Πιγκ πογκ

Φωτό Α.Μ.

Συμμετοχή στο Καλοκαίρι των συγγραφέων του Thessnews, καλοκαίρι 2019.

https://www.thessnews.gr/article/144471/to-kalokairi-ton-syggrafeon-stin-thessnews-pingk-pogk-tis-alexandras-mylona