Ξαφνικά όμως. Μετά

Και οι "Κραυγές καραντίνας" συνεχίζονται, όλο και πιο άγριες, όλο και πιο σκοτεινές. Αυτή τη φορά με ένα ζοφερό δίπτυχο διηγημάτων. 

Ι.  Ξαφνικά όμως

[Συνεργασία με το περιοδικό "Χάρτης" (τεύχος 36, Δεκέμβριος 2021) - τιμή μου αυτή η συνεργασία, καμάρι. Παραθέτω εδώ μόνο την αρχή του διηγήματος] 

 

Ξαφνικά όμως 

(Ο θρίαμβος του «ξ»)

 Φωτό: Α.Μ.

"Μια μέρα σφράγισαν τους ανθρώπους στα σπίτια τους. Η καθημερινότητα υποτάχτηκε σ’ ένα πρόθημα, τηλεργασία, τηλεκπαίδευση, τηλεαγορά, τηλεσυνεύρεση· το συν της τελευταίας, παρωδία ενός έρωτα σε σώμα μονό, πλαδαρό, πρησμένο, ξεχειλωμένο, ανάπηρο – έγκλειστα χρόνια μοναξιάς και απραγίας, απελπισίας σπαραχτικής. Τι κι αν είχε τελειώσει εκείνη η πανδημία; Ήρθαν άλλες.

Μια μέρα όμως βγήκε ένα ήλιος καυτός κι ένας τρελός δεν άντεξε· πήρε να τρέχει στον δρόμο τραγουδώντας.

Αλαφιάστηκαν οι εγκλωβισμένοι πίσω απ’ τις κουρτίνες, ταράχτηκαν.

Στους νέους φούντωσε λαχτάρα ανήμερη"

 

(Αν θέλετε να διαβάσετε και τη συνέχεια, δεν έχετε παρά να πατήσετε τον υπερσύνδεσμο που ακολουθεί:  https://www.hartismag.gr/hartis-36/tehnasmata/xafnika-omws)

ΙΙ. Μετά

[Συμμετοχή στο Ανθολόγιο ποιημάτων και πεζών κειμένων των Μελών της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης "Μετά την πανδημία" (Μπαρμπουνάκης, Ιούνιος 2021) - χαρά μεγάλη για τους ομότεχνους της πόλης αυτή η συλλογική μας δράση. Παραθέτω ολόκληρο το διήγημα, με την άδεια του εκδότη]

 

Μετά

Φωτό: Α.Μ.

 

"Να βλέπεις άνθρωπο και να φοβάσαι, αυτή είναι η κατάρα του χειμώνα που ήρθε μετά, παιδί μου. 

Δεν λέω μετά την πανδημία, γιατί αυτή δεν σταμάτησε ποτέ. Οι μεταλλάξεις του ιού συνεχίστηκαν, καινούριοι ιοί εμφανίστηκαν, ενώθηκαν με προηγούμενα στελέχη, έγιναν ισχυρότεροι στη φονική τους δράση. Η επιστήμη αποδείχτηκε ανίκανη ν’ αναχαιτίσει ό,τι η ίδια έχει κατασκευάσει.

Κι εμείς;

Εμείς συνεχίζουμε να θρηνούμε βουβά τους νεκρούς μας στο σκοτάδι, ανήμποροι παντελώς ν’ αντιδράσουμε στην απώλεια, περιορισμένοι υποχρεωτικά κατ’ οίκον, ωχροί, πλαδαροί, πρησμένοι, φοβισμένοι· μόνοι απελπιστικά.

Εμείς συνεχίζουμε να θρηνούμε βουβά τους νεκρούς μας στο σκοτάδι, ανήμποροι παντελώς ν’ αντιδράσουμε στην απώλεια, περιορισμένοι υποχρεωτικά κατ’ οίκον, ωχροί, πλαδαροί, πρησμένοι, φοβισμένοι· μόνοι απελπιστικά.

Όσα εξακολουθούν να γίνονται, είναι λειψά. Ηλεκτρονικές τάξεις αντικατέστησαν τα σχολεία, ψηφιακά περιβάλλοντα τη δια ζώσης εργασία – όταν υπάρχει. Οι φιλίες εικονικές, καταχωρισμένες σε Excel, όπως και ο έρωτας.

Χωρίς αφή όμως, χωρίς όσφρηση, χωρίς γεύση, τι έρωτας σακάτης είναι αυτός; Νοσηρή παρωδία παλαιότερων εκδοχών του είναι, που εξυπηρετεί αποκλειστικά την ικανοποίηση του εαυτού – ασφαλής, δεν λέω, αλλά σπαραχτικά οδυνηρός στη στρέβλωσή του.

Τα παιδιά τώρα συλλαμβάνονται δια νόμου μόνο εξ αποστάσεως με τη συμβολή εγκεκριμένων ταχυμεταφορέων και με προδιαγραφές ειδικά προσαρμοσμένες στην έγκλειστη ζωή, εκτός από εξαιρέσεις – περιπτώσεις θλιβερής αιμομιξίας, που ζούνε λαθραία, μην τυχόν εντοπιστούν από τους Φύλακες και εκτελεστούν in situ σε «ζωντανή» μετάδοση για παραδειγματισμό.

Η κοινωνία; Κατακερματισμένη είναι, παιδί μου, διαλυμένη, ανύπαρκτη. Κι ας έχουν οι κυβερνήσεις όλων των κρατών συγχωνευθεί, για να την προστατέψουν – ψέματα, όλα ψέματα. Η εξουσία είναι μία πλέον και χρησιμοποιεί απροκάλυπτα τη δύναμή της για ίδιον όφελος· ελευθερία, ισότητα, δημοκρατία είναι λέξεις πια κενές περιεχομένου.

Βγαίνουμε καμιά φορά έξω στον δρόμο, μόνο εμείς οι γονείς κρυφά, για να βρούμε λίγο φαΐ, αποφάγια πεταμένα σε κάδους – το συσσίτιο που μας ρίχνουν με Drone από ψηλά, το ξέρεις, δεν φτάνει· πεινάμε. Όμως, αν τύχει και συναντήσουμε άνθρωπο στον διάβα μας, σκιαζόμαστε, τραβιόμαστε μακριά. Και να σου πω; Δεν είναι μόνο τρόμος αυτό που νιώθουμε, είναι και μίσος που ήρθε και φώλιασε μέσα μας,  απέχθεια για το είδος μας. Τραγικό, ε; Μισάνθρωποι γίναμε, εντελώς.

Γι’ αυτό δεν σ’ αφήνουμε να βγεις κι εσύ έξω, παιδί μου, για να σε προφυλάξουμε απ’ το κρύο, εγώ και ο πατέρας, ο δικός μου που είναι και δικός σου. Κατάλαβες τώρα;"

Ντελικάλτ - 18η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης 2021

    Βιβιλιοπαρουσίαση: Ντελικάλτ -  18η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης 2021

     Είναι η πρώτη παρουσίαση του Ντελικάλτ, του δεύτερου μέρους της σειράς "Εγώ και μερικές φίλες μου", ενός βιβλίου που βγήκε στην αρχή της πανδημίας και μήνες τώρα περιμένει αυτή τη στιγμή της κοινωνίας του στον κόσμο - ευτυχώς, παρά τις δυσκολίες και τους περιορισμούς η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου με τις εκδηλώσεις της για το βιβλίο συνεχίζει τη διαδρομή της στον χρόνο.

 

"Ντελικάλτ, αφηγήσεις γυναικών σε πρώτο πρόσωπο συντονισμένης ταλάντωσης∙ ίσως, ερωτικής. Πάτι 16, Νεφέλη Αγγελική 21, Λεοντώ 28, Καιτούλα 37, Αθηνά 39, Σουλτάνα 45, Τζόρτζια 48, Ευανθία 52, Στέλλα 56, Γιάννα 63 χρόνων. Μαζί τους και η συγγραφέας, Άλμα 69+.

Ντελικάλτ, το τρελό παρκούρ της ντελικάτης θηλυκής ψυχής που μονολογεί μια νύχτα με πανσέληνο του Αυγούστου.

Ντελικάλτ, ένα ξεχωριστό stand-up comedy στην ταράτσα μιας πολυκατοικίας. Και η πόλη όλη άγρυπνη να παρακολουθεί" 

Βιβλιοκρισίες για το Ντελικάλτ: https://biblionet.gr/titleinfo/?titleid=246377&return_url 

Φωτογραφίες εκδήλωσης: Χάρις Αρώνη

 

 

 

Περισσότερες φωτογραφίες από την παρουσίαση του βιβλίου στο ΒΟΟΚΙΑ, τον ιστοχώρο του βιβλίου που είναι πάντα εκεί, όπου χρειάζεται: 

• https://www.bookia.gr/index.php?action=Blog&post=aea7649e-9fb6-434f-9ff7-0f1f94b28fcb&fbclid=IwAR3oG1NKjrj75B0YWpsYl0ImpZDn5RnH2yKi6D1Dc-lpRUdC2OxnJ3CvHzA
  

• https://www.bookia.gr/index.php?action=Blog&post=aea7649e-9fb6-434f-9ff7-0f1f94b28fcb&fbclid=IwAR2Je3_p58JPDCuMPhz9661D_eGriJ-K1ol8T8BaB2bcRHWvSxj9A0j0Pfk 
  

 

Οι ζωές μας – ζωές χωρίς

    Συγκίνηση και τιμή για τη δημοσίευση στο τεύχος αρ. 64 του ιστορικού λογοτεχνικού περιοδικού των Εκδόσεων Γκοβόστη Θέματα Λογοτεχνίας (2021) του διηγήματός μου  «Οι ζωές μας – ζωές χωρίς».

"[...] Ήταν γύρω στις έντεκα, την ώρα που οι δημόσιοι υπάλληλοι αισθάνονται  ένα κύμα νύστας να πέφτει πάνω τους βαρύ, που δεν είναι άλλο από τη λιγοψυχία τους μπροστά στην ατελείωτη  στοίβα όλων των υποθέσεων που εκκρεμούν και που πρέπει να διεκπεραιώσουν μέχρι το τέλος του ωραρίου τους, αν δεν θέλουν να φορτωθούν δουλειά και για το σπίτι. Γι’ αυτό παραγγέλνουν τώρα τον δεύτερο καφέ της μέρας και προσπαθούν ανταλλάσσοντας δυο λόγια του αέρα με τον διπλανό τους να τονωθούν, για να συνεχίσουν να εργάζονται. Τα θέματά τους, καμιά φορά, πολιτικά –όμως με προσεγμένη προσέγγιση, εξ απαλών ονύχων που λένε, μη θίξουν κανέναν, μην προσβάλουν και φορτωθούν στα καλά καθούμενα καμιά καταγγελία που θα ανακόψει την πορεία τους προς αναπαυτικότερη καρέκλα ή και πολυθρόνα– κυρίως όμως κοινωνικά, αλλά πάντα αλλότρια – τίποτα προσωπικό, τίποτα. Κλειστά στρείδια οι εργαζόμενοι κι ας εργάζονται χρόνια στο ίδιο γραφείο της ίδιας υπηρεσίας – ποιος νοιάζεται πραγματικά, αν έχει παιδιά ο άλλος και μάνα κατάκοιτη ή αν δεν έχει; [...]"

    Η ιστορία μου είναι εμπνευσμένη από το έργο του Ά. Τσέχοφ, Η ζωή μου, από τις Αφηγήσεις από την οικοδομή του Κ. Αρώνη και από την αναφορά του Α. Γαζάκη, ένα πρωί στο σχολείο, στον πατέρα του. Το τραγούδι που ενσωματώνεται στην αφήγηση είναι του Γ. Ζαμπμπογι﷽﷽﷽﷽﷽'συνέτα και το ερμηνεύει ο Π. Τζανεμπογι﷽﷽﷽﷽﷽'συντής - μπορεί και να το θυμάστε σ’ αυτή την πρώτη εκτέλεση, την ατόφια.

(Κυκλοφορεί και ηλεκτρονικά)

    

 

Η ΑΦΗΓΗΣΗ ΜΙΑΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ

 
 

                                                                                  Φωτό Α.Μ.

Στη βαριά εποχή που ζούμε,  η αναζήτηση της παιδικής αθωότητας αποδεικνύεται νάμα στο παρόν, ελπίδα για το μέλλον. Ευχαριστώ από καρδιάς το Culture Book για τη δημοσίευση του κειμένου μου στηριγμένου σε αγαπημένα ποιήματα γνωρίζοντας ότι η τέχνη του λόγου έχει ακόμα τη δύναμη να υπερασπίζεται τους πληγωμένους.

https://www.culturebook.gr/imerologio/paremvaseis/h-afigisi-mias-athootitas-tis-alexandras-mylona.html

 

Ανώνυμοι, πλην όμως νικηφόροι – μικρό, προσωπικό σχόλιο για την ποιητική συλλογή του Τόλη Νικηφόρου "ανώνυμοι"

 

 

Περιμένω κάθε χρόνο να τον βρω στο γραμματοκιβώτιό μου εκείνο τον φάκελο με το καινούριο βιβλίο του ποιητή και την αφιέρωση στον Κώστα και μένα - μας τιμά η φιλία και η εκτίμησή του.

        Η ποιητική συλλογή του Τόλη Νικηφόρου που μόλις κυκλοφόρησε έχει τίτλο ανώνυμοι (Μανδραγόρας 2021) και είναι και πάλι αφιερωμένη «Στη Σοφία και τον Νίκο», τα δυο αγαπημένα δια βίου πρόσωπά του. Περιλαμβάνει τριάντα πέντε ποιήματα-απαντήσεις στα οντολογικά ερωτήματα και τις υπαρξιακές αγωνίες που διατρέχουν το σύνολο έργο του ποιητή με το ίδιο πάντα πρόσημο ανθρωπιάς, η οποία χρόνο με τον χρόνο βαθαίνει· γίνεται συμπαντική.

        Είναι ο στοχασμός του δημιουργού για τον άνθρωπο, βαθιά ειλικρινής μα και πάντα αγωνιστικός που κάνει την ανάγνωση και αυτού του βιβλίου να ξεφεύγει από το μικρό, προσωπικό μου τυπικό (να φτιάξω καφέ, να καθίσω στη μεγάλη πολυθρόνα ένα απόγευμα που ο ήλιος μπαίνει μέσα στο σαλόνι και να διαβάσω απερίσπαστη τα ποιήματα) και ενεργοποιεί τον ασυγκράτητο σαν μικρό παιδί εαυτό. Αυτός ο εαυτός οδηγεί τα χέρια μου ν’ ανοίξουν βιαστικά τον φάκελο αμέσως μόλις μπω στο διαμέρισμα, αυτός αναγκάζει το βλέμμα μου να βουτήξει με ορμή στις σελίδες της συλλογής σε πείσμα κάθε άλλου προγραμματισμού, αυτός αναζητά και εντέλει επιβεβαιώνει ποίημα το ποίημα πως η θαυμαστή πάλη του απελπισμένου ανθρώπου να ενωθεί με το φως συνεχίζεται με την ίδια και ακόμα μεγαλύτερη λύσσα. Έτσι μόνο κερδίζεται η ζωή, επιμένει ο Τόλης,  έτσι μόνο χαράσσεται στη στιγμή και στον χρόνο «με την ψυχή στα δόντια/ και με το χέρι στο μολύβι» το νικηφόρο ίχνος της ταπεινής ύπαρξής μας – τι άλλο περισσότερο μπορεί να είναι η συνειδητή αισιοδοξία;

 

Ανάγνωση μερικών επιλεγμένων ποιημάτων των ανωνύμων στο blog του ποιητή: http://dreaming-in-the-mist.blogspot.com/

Η νέα μεταμόρφωση

 

  

    Του είχα φορέσει τα παλιά μου ρούχα, εκείνα από την εποχή που ήμουν

ακόμα αδύνατη, πριν από τους μήνες του εγκλεισμού – ούτε που θυμάμαι πια πότε

άρχισε. Τώρα είμαι υπέρβαρη και πρησμένη από την καθηλωτική ακινησία μπροστά

στη μικρή οθόνη, μόνιμα ιδρωμένη μέσα στο αποκλειστικό μου πλέον ένδυμα, τις

πιτζάμες – όλες σομόν, να ταιριάζουν με τα γκρίζα, ξεθωριασμένα πια μαλλιά μου

και την πρώην λευκή, χειρουργική μάσκα που τη φορώ μέρα νύχτα κι ας μένω μόνη

μου στο μικρό διαμέρισμα.

    Του είχα βάλει, λέει, τα παλιά μου ρούχα, το μπλε-πράσινο, μεταξωτό

φουστάνι μου και τις γόβες με το δωδεκάποντο τακούνι από πλεξιγκλάς, που τις

κρατούσα αφόρετες ακόμα στο κουτί για μια περίπτωση εξαιρετική, σαν την αποψινή

λαμπρή βεγγέρα. Του είχα αφήσει όμως την κόκκινη, φαρδιά γραβάτα στον ευτραφή

λαιμό· ίδια χυμένη γλώσσα, ξεδιάντροπη.

                       (Απόσπασμα)

    Θέλετε να συνεχίσετε την ανάγνωση; 

    Το διήγημά μου μικρής φόρμας (flash fiction) «Η νέα μεταμόρφωση» προκρίθηκε  στη λογοτεχνική άμιλλα που οργάνωσε η πολιτισμική συλλογικότητα της Πάτρας «Αορτή» με θέμα «Μάσκα και πρόσωπο» και δημοσιεύτηκε πριν από μερικές μέρες στο μπλογκ της: https://aortipatras.blogspot.com/2021/05/blog-post_19.html - χαρά μου αυτή η δημοσίευση ανάμεσα σε άλλα, ξεχωριστά μικροδιηγήματα, χαρά μου και το μοίρασμα της ανάγνωσής του.