Για τον νέο άνθρωπο - μικρό προσωπικό σχόλιο για την ποιητική συλλογή του Στέλιου Λουκά Με λένε Φόβο (Κέδρος 2021)

 

    Μια ακόμα νύχτα άυπνη από τη φρίκη του πολέμου, της βαρβαρότητας και του φόβου που συνεχίζεται... 

    Διάβασα με απτόητο ενδιαφέρον την ποιητική συλλογή που μου ανέφερε διακριτικά ο δημιουργός της, ο Στέλιος Λουκάς στη βιαστική συνάντησή μας μια μέρα στο πλατό  της TV100 - χρόνια τώρα εργάζεται εκεί ο ποιητής και δημοσιογράφος με θαυμαστή αφοσίωση στην υποστήριξη και την προβολή του κόσμου των βιβλίων και των ανθρώπων τους. Τίτλος αυτού του ποιητικού του έργου Με λενε Φόβο. Γυρνώντας τις σελίδες του,  συνάντησα τοπόσημα στην τοπογραφία του ορυχείου της ψυχής, όπως η «οδός του Φόβου» («δρόμος με ύπουλες στροφές»), η «πλατεία της απώλειας» και οι «μάντρες των παλιών αυτοκινήτων» – διακειμενική αναφορά ίσως, από αυτές που συνηθίζει ο Λουκάς, στο Νεκροταφείο Αυτοκινήτων του Αραμπάλ. Ποιήματα που αποτελούν ένα όλον, το οποίο πραγματεύεται τον Φόβο με θεατρικότητα, για να γίνει ο νέος άνθρωπος συνειδητά στη μηχανή του συναισθήματος που παγώνει τον λυγμό «όχι το λάδι αλλά η άμμος». 

    Πάντα η ποίηση, λοιπόν! Πώς αλλιώς θα επιστρέψουμε εμείς οι νέοι και χαμένοι άνθρωποι στον Κήπο, όπου τα πουλιά είναι πολύχρωμα γιατί τρέφονται με ποιήματα και ο ποιητής είναι ο κηπουρός που τον φροντίζει; Πώς θα κερδίσουν αυτόν τον Κήπο της χαράς και της ευτυχίας τα παιδιά μας;

    Παραθέτω δείγμα γραφής του Στέλιου Λουκά (και αναρτώ αυτά τα λιγοστά λόγια που είχαν ξεμείνει εδώ και δυο  χρόνια στα Πρόχειρα του ιστολογίου μου, περιμένοντας υπομονετικά τον καιρό της δικής τους τελειωμένης "Δημοσίευσης", χωρίς να χάσουν δυστυχώς τη φοβερή επικαιρότητά τους. )

 

Στέλιος Λουκάς

Στις μάντρες των παλιών αυτοκινήτων

 

Στις μάντρες των παλιών αυτοκινήτων

Εκατοντάδες κουφάρια ανεκπλήρωτων ονείρων

Λαμαρίνες συντρίμμια σας στόματα που

‘Έχασαν το νεανικό τους σφρίγος

Καθρέφτες ραγισμένοι απ’ τη βαρβαρότητα του χρόνου

Κάπου ανάμεσα σε φθαρμένα καθίσματα

Μια κασετίνα παιδική

Όταν βρέχει ανοίγει

Μια θεϊκή μελωδία

Ντύνει μ’ ανέσπερη γλυκύτητα

Το έρημο τοπίο

Στις μάντρες των παλιών αυτοκινήτων

Εκεί αναπαύονται

Τα προδομένα «ήθελα»

Εκεί ο μισός μας εαυτός που

Ποτέ δεν κατορθώσαμε να γνωρίσουμε

Στις μάντρες των παλιών αυτοκινήτων

Νεκρές οι αναμνήσεις των ταξιδιών

Ανάμεσα σε υάκινθους και λυγμούς παγωμένους

«Δωμάτια με δόντια και άλλες κοφτερές ιστορίες» - Μικρό προσωπικό σχόλιο για τη συλλογή διηγημάτων της Έλσας Κορνέτη (Μελάνι 2023)

 

«… Ήταν ένας ήχος στριγκός και διαπεραστικός που δύσκολα μπορούσε κανείς με αληθοφάνεια να περιγράψει χωρίς ν’ ανατριχιάσει. Ξεχύνονταν από χαραμάδες, από πόρτες κοινές, από πόρτες ασφαλείας, από παράθυρα κι άλλα ανοίγματα, διαπότιζε τον αέρα με ήχους εφιαλτικούς με μια γκάμα από τριξίματα και κροταλίσματα που έμοιαζε ανεξάντλητη, σαν να προερχόταν από μια στρατιά ζόμπι που ξεχύθηκε από τα νεκροταφεία τρικλίζοντας προς την πόλη. Ένας ήχος ξερός κι επαναληπτικός από κροτάλισμα δοντιών κι από μασέλες που έτριζαν τα δόντια. Μια άγρια μουσική έβγαινε από σφιγμένα δόντια κάθε τύπου και κάθε μεγέθους που τις νύχτες όλο ανησυχία, υποσυνείδητο άγχος κι αϋπνία κροτάλιζαν χορεύοντας στον εφιαλτικό σκοπό της…»

Ζοφερές πραγματικότητες, φανταστικές δυστοπίες, εφιάλτες με τη φύση να εισβάλλει εκδικητικά στα δωμάτια-καταφύγιά μας στο μεταίχμιο ενός χρόνου.

Η Έλσα Κορνέτη στο βιβλίο της Δωμάτια με δόντια και άλλες κοφτερές ιστορίες δαγκώνει και κόβει κομμάτια της ψυχής μας, για να την κάνει πιο ανθρώπινη μετά την πανδημία, μετά τους ψηφιακούς ψευτο-παραδείσους, μετά τη στρέβλωση. Κραυγάζει απελπισμένα η συγγραφέας με την άγρια περιδίνηση των στιβαρών της λέξεων σ’ ένα τρομακτικό πανδαιμόνιο ήχων και χρωμάτων απ’ τα έγκατα του βυθού ως τα βάθη του ουρανού, για να μην χαθεί ο άνθρωπος, ο κόσμος, η γη, το σύμπαν  – αν γίνεται, αν προλαβαίνουμε, αν υπάρχει ακόμα αθώος καιρός χωρίς απειλητικά δόντια και απαστράπτουσες, αδηφάγες μασέλες.

Η ανάγνωση κάθε κοφτερής ιστορίας αποτελεί μια συγκλονιστική, πολύ-αισθητική και μετα-μορφωτική εμπειρία. 

 

 

Τρεις τελείες - Μικρό προσωπικό σχόλιο για μια ποιητική ιστορία του Γιώργου Φράγκογλου, την Ηλιάδα (Σαιξπηρικόν 2023)

                    

 

«Οδηγίες χρήσης της νεοελληνικής γραμματικής

1)    Διάβασε πρώτα τα κεφάλαια του ετυμολογικού (παραγωγή-σύνθεση): εκεί κρύβεται η αλήθεια.

2)    Συνέχισε με τις μικρές άκλιτες λέξεις: εκεί κρύβεται η λογική.

3)    Πρόσεξε το κεφάλαιο της στίξης: εκεί κρύβεσαι εσύ.

Ο Ηλίας έσκισε την σελίδα και την έβαλε στην τσέπη του»

Στις τρεις τελείες εστιάζει ο Γιώργος Φράγκογλου στην Ηλιάδα του, την πρώτη του συγγραφική απόπειρα. 

Στην ανάσα του λόγου, αυτού που αρθρώνεται μέσα μας και αυτού που εκφέρεται· στις ανάσες που δίνει η στίξη και περισσότερο στις τρεις τελείες, που είναι η σιωπή ενός τέλους ή… μιας αρχής. Εκεί κρύβεται ο Γιώργος που συμπορευτήκαμε ως συν-αδελφοί στο Καλλιτεχνικό Σχολείο με το όραμα της τέχνης στην εκπαίδευση,  που μοιραζόμαστε ως φίλοι το πάθος για το θέατρο και τη γλώσσα – «… τα πάθη δεν είναι λάθη· κι όποιος τα δει σαν λάθη, καλά να πάθει». Εκεί τον βρίσκω τώρα ξανά με τη θαυμαστή σοφία ενός μικρού παιδιού που δοκιμάζει και δοκιμάζεται από τη δίνη της αφήγησης μιας ιστορίας, ίσως δικής του...

«Αχ, ρε Γιώργο. Κάποτε μας δούλευαν απ’ τα μπαλκόνια. Τώρα μας δουλεύουν απ’ τα παράθυρα»

… ίσως ενός κάποιου Ηλία...

«Τι είπες; Αξίες; Αξίνες πάρε και γκρέμισε τις αξίες σου. Παντού το χρήμα. Κοινοτοπίες, θα πεις. Εντάξει, κοινοτοπίες, αλλά αυτές πιάνουν τόπο. Προτού, λοιπόν, μείνεις κι εσύ στον τόπο, δράσε. Κουνήσου. Κάνε κάτι. Έστω και μικρό, ασήμαντο, τιποτένιο. Τουλάχιστον θα ξέρεις πως αντέδρασες. Και, πάντως, χτύπα στο ψαχνό. Σημάδεψε και χτύπα. Κι ας αστοχήσεις, ηλίθιε Ηλία!»

(Το σχόλιο για την αλήθεια της ετυμολογίας και τη λογική των άκλιτων λέξεων, δικό σας)

 

BACKPACK - ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΧΙΜΑΙΡΕΣ (Βαφοπούλειο, 4-6-2024)

 

Μεγάλη τιμή και χαρά για μένα η πρώτη παρουσίαση του βιβλίου μου Backpack - Ιστορίες χίμαιρες (Εκδόσεις Κουκκίδα 2024) στην πρώτη εκδήλωση της Λέσχης δημιουργικής ανάγνωσης, γραφής και δράσης "Θρόισμα χάρτινων φύλλων" στο πλαίσιο του Σωματείου Φίλων του Βαφοπούλειου Πνευματικού Κέντρου με τη σύμπραξη της Χορωδίας του, στην Αίθουσα Εκδηλώσεων του 4ου ορόφου του Βαφοπούλειου.

(Τόσοι άνθρωποι μαζί σε μια εκδήλωση λογοτεχνίας με συγκίνηση ψυχής, χαμόγελο και... τραγούδι!)

Συμμετείχαν:

·      Έλλη Βοζογλάνη, Προϊσταμένη του Βαφοπούλειου Πνευματικού Κέντρου

·       Άλκηστις Τόγια, Μαέστρος.

·       Μαίρη Πετρολιά-Αμανίτη, Νομικός & Συγγραφέας

και τα Μέλη της Λέσχης δημιουργικής ανάγνωσης, γραφής και δράσης: 

Ευαγγελία Χατζημπαλή, Ελένη Κοσμίδου, 

Κωνσταντίνος Χατζηιωάννου, Κωνασταντίνος Ι. Αρώνης. 

Παρενέβησαν: 

·       Ηλίας Κουτσούκος.

·       Κωνσταντίνος Μπλιάτκας, Δημοσιογράφος & Συγγραφέας.

                                         Ευχαριστώ όλες και όλους σας μέσα από την καρδιά μου.