"Στου λογισμού το Σύφλογο". Μια ποιητική συλλογή που τη βρήκα (ή που με βρήκε) σ’ ένα μικρό, βιολογικό οινοποιείο, στο Πλατύστομα της ορεινής Λευκάδας. Ποιητής, ο Διονύσης Β. Παπανικολόπουλος μα και εκδότης της το 2011, μετά από μια σειρά άλλων βιβλίων με χειροποίητα ποιήματα και διηγήματα.
Η ζύμωση των σταφυλιών συναντά αυτή των λέξεων και φέρνει στο στόμα του δοκιμαστή-αναγνώστη τη γεύση της φύσης που ολόγυρα θροΐζει αλλά και της απώλειας που βαραίνει μέσα· το ανάερο σκίρτημα του έρωτα αλλά και την απογοήτευση του πληγωμένου ανθρώπου που επιλέγει βίο μοναχικό κάτω από τ' αμπέλια αλλά όχι πάντα απέλπιδο. Έτσι διαβάζω αυτή την ποίηση απόψε, αργοπίνοντας Βαρδέα δίπλα στη θάλασσα.
"Ήταν τα μακριά μαύρα μαλλιά. Τα μάτια με την πελαγίσια έκφραση. Τα χείλια τα πορφυρένια. Ήταν μια συνέχεια μοναδικής τελειότητας, άφραστης αρμονίας. Ήταν εκείνη, ο καινούριος Θεός"
(Ευχαριστούμε τον Βασίλη Παπανικολόπουλο για την ξενάγηση στην οικογενειακή επιχείριση: https://siflogo-lefkada.gr/ce-bf-ce-b9-ce-bd-ce-bf-cf-80-ce-bf-ce-b9-ce-b5-ce-b9-ce-bf/).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου